Piosenka dla Basi — na rocznicę

Tekst piosenki

[Zwrotka jeden]
Zaczęło się, gdy byli jeszcze nastolatkami,
Dwoje młodych serc, nieznana jeszcze przyszłość.
Nie wiedzieli wtedy, co im los przyniesie,
Że ta pierwsza miłość całe życie przetrwa.
Byli sobie pierwsi, byli sobie wszystkim,
Z małych szkolnych marzeń zbudowali przyszłość.
I choć tyle lat już zapisano w kalendarzu,
Wciąż ta sama droga prowadzi ich do domu.
Nie od razu życie usłało drogę różami,
Był mały pokój, dzieci, życie z rodzicami.
Potem stary dom, który trzeba było zmienić,
A ja po pracy jeszcze nocami chciałem go odmienić.
Wyjazdy za granicę, niemieckie drogi,
Tyle dni bez domu, tęsknota i rozłąki.
Bo chciałem, żeby dzieci miały wszystko, czego trzeba,
Choć czasem tak daleko było do rodzinnego nieba.

Bo miłość to nie tylko piękne słowa,
To dłoń, która w trudnych chwilach drugą chowa.
To tysiąc kłótni, tysiąc pojednań,
To mimo burzy wciąż ta sama przystań.
Trzydzieści pięć lat, a tyle wspólnych chwil,
Tyle marzeń, tyle dróg, tyle przeżytych dni.
I gdyby jeszcze raz napisać życia plan,
Znów odnaleźlibyście siebie – pośród tylu lat.

A mama była sercem tego domu,
Dbała o każdy szczegół, choć nie mówiła nikomu,
Jak wiele sił kosztowało ją codzienne życie,
Gdy taty nie było, a dzieci miały swoje pomysły.
Czasem było trudno, czasem brakowało siły,
Lecz jej ramiona zawsze dla nas otwarte były.
Wiedziała, kiedy trzeba przytulić bez pytania,
I że miłość matki nie zna nigdy rozstania.
Cztery małe światy pojawiły się na drodze,
Najpierw Robert z Moniką, razem w jednym domu.
Potem Krystian, Konrad – kolejne wielkie szczęście,
A dziś wokół Waszej miłości tyle małych serc się kręci.
Tata zawsze radą służył, choć czasem groźną miną,
A przy dzieciach potrafił znów być małym chłopakiem.
Mama wszystko dopilnuje, nic jej nie umknie,
Bo gdy ona trzyma ster, cały dom bezpiecznie płynie.

Bo miłość to nie tylko piękne słowa,
To dłoń, która w trudnych chwilach drugą chowa.
To tysiąc kłótni, tysiąc pojednań,
To mimo burzy wciąż ta sama przystań.
Trzydzieści pięć lat, a tyle wspólnych chwil,
Tyle marzeń, tyle dróg, tyle przeżytych dni.
I gdyby jeszcze raz napisać życia plan,
Znów odnaleźlibyście siebie – pośród tylu lat.

Bywały słowa, które raniły,
I takie chwile, gdy łzy się kryły.
Lecz zawsze gdzieś pod złością i dumą,
Było to serce, które biło wspólnie.
Uczyliście nas, że można się różnić,
Że nawet po burzy można się przytulić.
Że rodzina to nie tylko piękne dni,
Ale obecność, gdy ktoś ma łzy.
Dziękujemy, Tato, za każdą przebytą drogę,
Za Twoją pracę, poświęcenie i troskę.
Dziękujemy, Mamo, za ciepło Twoich dłoni,
Za miłość, która nawet w trudnych chwilach chroni.
Za to, że możemy zawsze do Was przyjść,
Że nawet po kłótni nie zamykacie drzwi.
Za wszystkie chwile, za każdy wspólny dzień,
Za to, że dzięki Wam wiemy, czym jest więź.
Niech jeszcze wiele pięknych lat przed Wami,
Niech życie obdarzy Was spokojnymi dniami.
A kiedy spojrzycie dziś na całą swoją drogę,
Niech jedno wiecie – stworzyliście coś, czego kupić nie można.

Bo miłość to nie tylko piękne słowa,
To wspólne życie, które wciąż od nowa
Pokazuje, że choć czasem trudno iść,
Warto mieć przy sobie kogoś, z kim chce się żyć.
Trzydzieści pięć lat – i niech to dalej trwa,
Niech Wasza miłość jeszcze piękniejszy rozdział ma.
Bo z dwóch szkolnych serc powstał cały świat,
A my jesteśmy jego częścią – od tylu, tylu lat.

Basia i Jarek...
Dziękujemy Wam za dom…
I za to, że zawsze mamy dokąd wracać.
Wszystkiego najlepszego z okazji trzydzieści pięć. rocznicy ślubu. Kochamy Was. ❤️

[Mówione Outro]
Stworzone w Muzyczny Podarunek.